Ένα φεγγάρι στην Πρέβελη

Εγώ ,η Χριστίνα και ο Κιμ απ’ την Αυστρία

κάναμε μιάν ιεροσυλία

χωρίς να ξέρουμε με χέρια γυμνά

βγάλαμε έναν Μανδραγόρα από τα ριζά

Ήταν φθινόπωρο και το ποτάμι κελάρυζε πλάι στα καλύβια τα ερημικά

πιό πάνω,μόνο στού καταρράκτη τις πηγές,κάτι αιώνια παιδιά κάναν χαρές

μετά τα ξύλα γίναν φωτιά,έβρασε η ρίζα του κι ήπιαμε από μια γουλιά..

καί τους έχασα..

είχα ξαπλώσει θυμάμαι στην κρύα άμμο, με τα χέρια στης κοιλιάς την δεματιά

και ήθελα να κλάψω γοερά

μα δεν βαστούσα

 

Έμαθα υπάρχει μια υπέροχη δουλειά

μαζεύεις γύρι και κάνεις διασταυρώσεις λουλουδιών

την ‘μέρα

οι ανθοκόμοι κραδαίνουνε τα φτυάρια τους

στα σύννεφα

πού είναι γαλανά

 Θεέ μου είναι απέραντη .. η ομορφιά σου

 Με την θολότητα πού έχουνε τα δάκρυά σου

Με την εγκατάλειψη

μ'ονείρου ρούν έοικα

Όπως ο Δνείπερος πού διασχίζει την Ρωσία

Ο Δνείπερος ένας ποταμός

Κατά την σειρά των Ουραλίων

Ολότολμος μέσα στο πυκνό δάσος..

τα τιτιβίσματα των πουλιών.. μεσα στην ζάλη..από την μυρωδιά των φουντουκιών..

 προβάλλει

το άστρο του πολεμιστή

μεσ’ τ’ασήμια του

να γυαλίζει πολύ.                    

 

                                            

 

Κάποιοι λένε, ότι ο Πόλεμος των ισαξίων είν’ ο όμορφος Πόλεμος

Κάποιοι πάλι αλλά άλλοι, λένε, ότι ο Πόλεμος από μόνος του..

είναι τρυφερός.

των εξαισίων και των μοσχοβολιστών ο Ανθός.

Μεταμαραίνεται των μοσχοβολιστών ο ιστός

"Τα όνειρα που επροδωσα με τόση ανημπορία ,γιατί είμαι 'γώ ,που άφηκα 'ρίζα στυγνή, νάνθίσει τούτη η ιδιομορφία Δεν τηνε εξεπάτωσα ,πως πρέπει δεν νοούσα και της καρδιάς μου μαύρισε τον ουρανό ,'κει που ψηλά επετούσα Και εκόπηκα .. και επέρασε καιρος πολυς οσότου απαντήσω,της θλίψης μου το ερώτημα, 'κείνο ήταν που ρωτούσα Καί θυμήθηκα .. δεν πίστευα σε τίποτα καί πίστεψα τα Πάντα, Γιατί,μού έδωκαν την Δύναμη Τρανή, μαζί με υπεροψία Ω ..πόση λάμψη, ημέρα γιορτινή.. αισθάνθηκα το δίλημμα μεσ' την ισορροπία Και άθελά μου χάθηκα... εκείνος με αποπήρε, ήταν ο Δρόμος ..δεν είχα επιλογή, ούτε ξέρω αν με σώνει Καί πάω.. βήμα το βήμα, μαθαίνω να τον αγαπώ... το βήμα το υποφέρω

Στάλθηκε πριν από 5