Δεν κατακτάται..
το επίστεψα κι ησύχασα ,
να ξέρετε όμως δεν με νοιάζει πιά
όπου ενθυμούμαι όλα εξεκινήσαν..με εθυμάμαι άγρια να διψώ..
(το επροξενούσε ο τρόπος μου να ζώ)
στα σύνορα της παλινδρόμησής μου(του Γένους μεν του Πατρικού αλλά και της Φυλής μου)
απ' το κατώι έως το ταβάνι
κείθεν πού ο Νόας θελει να φθάνει
ποτέ δεν ξέρει ..αν θα προφθάνει μέχρι να έρθει η πρώτη Κρίση
στο συναπάντημα τ΄απρόσωπου γρίφου
να μην ξεφύγει..μην τον αφήσει.. να μην λυθεί
να κάνει τάχατις πως δεν προφθάνει..
δεν ανασαίνεται τούτη η βία
όλη η Ζωή μου μιά Τρικυμία
σαν σβούρα ...το είδα.. μ' ολοκυκλώνει
να...!!
η φιγούρα 'νος φίλου χαμένου
να με ρωτάει αν τι θε ν'αλλάξω..
-Δεν θέλω τίποτα να το αλλάξω,
ίσως μόνον τον Χρόνο ..θε να πειράξω
το Μέγα το ψέμμα ... τ'αληθινό του
Ααα..ζητάει η Καρδιά μου..να το παράχαράξω..
ομοούσια μέσα μου..
κτυπάει η καρδιά μου...
