Δεν κατακτάται..

το επίστεψα κι ησύχασα , 

να ξέρετε όμως δεν με νοιάζει πιά

όπου ενθυμούμαι όλα εξεκινήσαν..με εθυμάμαι άγρια να διψώ..

(το επροξενούσε ο τρόπος μου να ζώ)

στα σύνορα της παλινδρόμησής μου(του Γένους μεν του Πατρικού αλλά και της Φυλής μου)

απ' το κατώι έως το ταβάνι

κείθεν πού  ο Νόας θελει να φθάνει

ποτέ δεν ξέρει ..αν θα προφθάνει                                                                                                              μέχρι να έρθει  η πρώτη Κρίση

στο συναπάντημα τ΄απρόσωπου  γρίφου

να μην ξεφύγει..μην τον αφήσει.. να μην λυθεί

να κάνει τάχατις  πως δεν προφθάνει..

δεν ανασαίνεται τούτη η βία

όλη η Ζωή μου μιά Τρικυμία

σαν σβούρα ...το είδα.. μ' ολοκυκλώνει

να...!!

 η φιγούρα 'νος φίλου χαμένου

να με ρωτάει αν τι θε ν'αλλάξω..

-Δεν θέλω τίποτα να το αλλάξω, 

ίσως μόνον τον Χρόνο ..θε να πειράξω

το Μέγα το ψέμμα ... τ'αληθινό του

Ααα..ζητάει η Καρδιά μου..να το παράχαράξω..

ομοούσια μέσα μου..

κτυπάει η καρδιά μου...