Γράφε..να γράφεις  γράμματα..και όσο θέλεις πάλευε..

σε δρόμους με οδοφράγματα ν'αλλάξουν ίσως τα πράγματα

πετούμενα τ' οράματα , αφήσαν πίσω τα ξεσκισμένα ράμματα

της φορεσιάς ,όπου έντυνε τα θαύματα

αυτά που  τα'βλεπες οράματα 

προτού τα κάνεις γράμματα

ολούθενες να διαλαλούν

την έννοια του Δημιουργου για εμάς, τ' ανθρώπινα αποβράσματα

που αναζητούνε θαύματα..αλλοιως,μα πως..?..θα εμπιστευθώ τα πράγματα..

τελειώσανε τα γέλια και τα κλάμματα

εστέρεψαν  και στις πηγές τα νάματα

Λέω ,αν ζω κάπου εκεί θα είμαι κι εγώ

να γράψω γράμματα όρθιος τα χαράματα αγκαλιά επιτέλους με την στιγμη που μου ήρθανε τα κλάμματα

χαράματα αντίκρυσα όλους , μα όλους τους φίλους μου κατάματα 

στο αίμα μας  ζούν τα Τάματα

 Ένα  φρούτο ειν' το Μάνγκο , ένα ξεχασμένο Τάνγκο

μέταλλο βαρεί στ' αυτί , ειν' το άτι μου καλπάζει ,που έχει σιδερένια οπλή

μ'εταξίδεψε στον Χρόνο ,πήρα απόφαση τρελλή

άφησα να με μαγέψει μια σειρήνα ονειρική.....

βάλε κόπο ,δώσε οργή  την μοιραία την στιγμή

αν μου είν' γραφτό να γείρω , γαντζωμένο με κρατεί

τούτη  η  χαίτη η πυρρωτή....

Άιντε δώσε να διαβούμε ούλη την μαγεία αυτή

άλλο  λίγο ..νά κι οι φτέρες...

το ρυάκι το κρυφό

εκοντέψανε οι μέρες 

θε να πιείς Καλό Νερό...

 Τράβηξα το χειρόφρενο έως το τέρμα, καθώς η κούρσα ήτο αδύνατον να έβγει απ΄ το τέλμα

αφού άλλος κανείς δεν ήρθε να βοηθήσει, μας είχε ο βούρκος πράγματι ολότελα κολλήσει

με μιά δρασκελιά προσπέρασα το ρήγμα του παρόντος 

καί μεσ' το χώμα έκρυψα τα ματωμένα χέρια

γονατιστός  'νειρεύτηκα  κάτω από τα αστέρια

καθώς ήταν το τόσο όμορφο σεργιάνι μεσ' τη Νύχτα

τόσο όμορφο το σεργιάνι  ....

που λες και τρέχει μόνη της η κούρσα μεσ' τη Νύχτα

όταν το κάθετι βυζαίνει τον Χρόνο του

όταν το στόμα ψάχνει  την θηλή  

χωρίς να το ξέρει

να  βυζάξει

τον Πόνο του

 Σαν θραύσματα έπεσαν από τον Ουρανό,  εκλείδωσανμε ελάσματα και ρεύμα ηλεκτρικό 'διαπέρασένμε

όμως μαστός είμαι κι αρμέγομαι κι όπου σταθώ το Φως ορέγομαι

ως την στιγμή που εστείλαν...Τ ά ν κ

πλέον γυρεύω τρόπο να μην τους φοβηθώ

σκανδάλη πιέζω σε αντιαρματικό ,μα ακολουθάει τόσο μα τόσο Πεζικό..

Έτσι ,λέω Παναγιά καθάρθηκα και κάνω τον σταυρό

μονάχος μ'άλλους έστερξα της μάχης τον ντορό

την ώρα όπου προσμέναμε με στήθια ανοιχτά

αναίμακτη  του Φοίβου την τοξοβολιά

με μιά σαιτεμένη μαστοριά...αυτός να μας ξεκάνει..

ζ

 Καιρό πολύ επερπάταγες στο έρμο παραδρόμι

ηθέλησες μέσα σου να ιδείς ,πως ειν' το να μην έχεις γνώμη

και ότι άλλο σε βαστάει εδώ πού δεν υπάρχουν νόμοι

..και τα σκυλιά αλυχτάν..

εκείθεν ήρθαν, όπου εδιάβαινες 

κι απέμειναν σαράντα, σαράντα ημερόνυχτα ξάγρυπνος θάσαι ακόμα

γιαυτήν την νέα αίσθηση , τ'αφράτο της το χώμα...

απ'εκείνους ήρθαν , εχύμηξαν..

θε να σου φάν ' το σώμα..

 Άφησα τα παραθύρια μ' ανοιχτά στ' αγέρι δροσοχάδι

όπου κι αν στρέψω το βλέμμα σαν θωρώ, τα φώτα τάσβηνε ένα χέρι κάθε βράδυ

φέρνω ένα γύρο στο παλιό το χώλ, απ' αυτό που λένε σκυριανό τραπέζι

είναι το βήμα μου απερίσκεπτο ,δεν το βαστώ

κι ειν' το χαλί στο πάτωμα το μισοδιπλωμένο , στο παραλίγο να έσπαγα το γαλάζιο μπώλ

γρήγορα σκύβω κι επρόκανα και σώνω,μια τελευταία φευγαλέα ματιά

σ'όλους αυτούς που με κοιτούν απ' το περβάζι

μα δεν με βλέπουν

να θέλω 'γω  έ τώρανες να τους μιλώ

κι ας μην μ'ακούν

άφησα τα παραθύρια μ' ανοιχτά 

τα λόγια μου τα τρώει το σκοτάδι