Γύρευα πρόγνωση...γύρεψα προφητεία

θολή ματιά σ' έκείνο το δελτίο καιρού..πάντοτε λανθασμένο..

αν κι ήταν φορές πού οδήγησα σε καθαρό Ουρανό πρωίας

μετά η Νύχτα μ'έφερε ξανά σαν δουλικό της Θεικής Μανίας

μέχρι να φέξει πάλιν έ..?

να βρέχει ψιχάλες ,καθώς σπέρνει..τα αμίμητα Φωτόνια

όπου κι εγώ εφόρεσα την πιό λαμπρή στολή μου

αυτή με τα γαλόνια..

με τ'ασημένια τα κουμπιά , να ελκύουν τα πρωτόνια

κείθε  που ειναι οι άλλοι ομού με άλλες κι άλλες

λόγια να λένε..λόγια διπλά..λόγια να γίνονται τραμπάλες

ενώ εγώ τους εφέρθηκα Νηστίσιμα

κι όρθιος ελαβώθηκα

εν ολίγοις εσκλαβώθηκα

ότι ήμουν έτοιμος να ιδώ ..αν με χωρά η Υπεραμφιβολία

..να το γιατί...το Τόξο ανεφάνη..,                                                                                                     τ'ουράνιο ..νας' οιωνός ..δεν έχει Υστεροβουλία...

 να σ'Αγαπάω πάρα πάρα πάρα...πάραπολύ

  ον παρατεταμένο..

 Κοίταξα το συντριβανάκι

δώρο του φίλου μου του Χάρη

σαν πρωτοέμπαινα σ΄ εκείνο το μακρύ της θλίψης το δρομάκι

τι κι αν τον τοίχο πίσω μου, στο χρώμα του Ουρανού τον έβαψα τα μάτια ν'αναπαύσει

τι κι αν το γιόμιζα νεράκι(με ρεύμα ηλεκτρικό λειτούργαε το ζεν συντριβανάκι)

ήρθε η στιγμή που μέσα μου την είχα προδιαγράψει

όπου έπαψε , εσίγησε ο ήχος του                                                                                                                 το κελαρυσματάκι

έγινε αιτία κι αφορμή

απότιστες τις αναμνήσεις ν'αφήνει..

 αφού το Ζεν συντριβανάκι δεν βγάνει πιά νερό,

 άφετ' Όνειρο να έβρει μόνο του  την εχαμένη Κρήνη

πάντοτε να διψάει..

αν θές

Αθάνατο νερό να  πίνει..

                                                                        

 

                                                                  '' Fla'' ( της Χριστίνας)

Είναι δεν είναι ..αργά ..

ίσως κατανοήσεις

την ριζική ψευδαίσθηση, προτού  να την ορίσεις

πάντα υπήρχε , βιάζεται..

έτσι σ'άφησε  ολόκληρη Ζωή να μην της απαντήσεις

δόλωμα μεσ' τον ποταμό ,να ο Ψαράς 'λοχεύει

εκείνο που με μάγεψε τώρα μακριά μου φεύγει

μονάχος όπου εξάπλωσα 'το το λευκό σεντόνι

λυτός

να θέλω .. να θέλω ..να ποθώ

να νοιώσω την ανάσα μου να ειν' ορφανεμένη                                                                                         και μέσα στην ορφάνια της Ολοκληρωμένη

να λείψει τ'αγκομαχητό που φέρνει η αγωνία

μήτε έχει κώχη να κρυφτώ, ουτε καμμιά γωνία

αυτό το Τέλος πού έσμιξε με την Αρχή 

 όμοουσία

τώρα όλα μα όλα  μου εφαντάζουνε 

όπως στο στήθος μου αβάσταχτα κοχλάζουνε                                                                                            όλα ..ότι ήξερα ως τώρα..  

εκοχλάζουνε..

εν πλήρει απουσία..

 Δεν κατακτάται..

το επίστεψα κι ησύχασα , 

να ξέρετε όμως δεν με νοιάζει πιά

όπου ενθυμούμαι όλα εξεκινήσαν..με εθυμάμαι άγρια να διψώ..

(το επροξενούσε ο τρόπος μου να ζώ)

στα σύνορα της παλινδρόμησής μου(του Γένους μεν του Πατρικού αλλά και της Φυλής μου)

απ' το κατώι έως το ταβάνι

κείθεν πού  ο Νόας θελει να φθάνει

ποτέ δεν ξέρει ..αν θα προφθάνει                                                                                                              μέχρι να έρθει  η πρώτη Κρίση

στο συναπάντημα τ΄απρόσωπου  γρίφου

να μην ξεφύγει..μην τον αφήσει.. να μην λυθεί

να κάνει τάχατις  πως δεν προφθάνει..

δεν ανασαίνεται τούτη η βία

όλη η Ζωή μου μιά Τρικυμία

σαν σβούρα ...το είδα.. μ' ολοκυκλώνει

να...!!

 η φιγούρα 'νος φίλου χαμένου

να με ρωτάει αν τι θε ν'αλλάξω..

-Δεν θέλω τίποτα να το αλλάξω, 

ίσως μόνον τον Χρόνο ..θε να πειράξω

το Μέγα το ψέμμα ... τ'αληθινό του

Ααα..ζητάει η Καρδιά μου..να το παράχαράξω..

ομοούσια μέσα μου..

κτυπάει η καρδιά μου...

 

Ένα παγκάκι και ένα τραίνο

ένα αγόρι ,,μόνο σωπαίνω

μία ανάμνηση ,,δεν την θυμάσαι

δεν είναι ανάμνηση ..να μην λυπάσαι

κενό παγκάκι, φευγάτο τραίνο

 πάει τ'αγόρι ,μονο ανασαίνω

ρυθμός βαστάει  την δύναμή μας

όπως η πείνα της άδειας Ψυχής μας

τύμπανο κρούει το σύμπαν χορεύει

να ο Γητευτής αυτόνε μαγεύει

ο αρχέγονος γόνος  

του γενους ο Χρόνος

είναι  μακρόσυρτος κι  αργός ο πόνος

  μοιαζει μ' ανάμνηση που δεν θυμάσαι                                                                        χ

σαν ένα αγόρι ..φευγάτο τραίνο

μετρά τον χρόνο με πασατέμπο

ως νάρθει η ώρα 

να μην λυπάσαι

να ολοκυκλώσει τούτο το τέμπο.

                                          '' Τής Εύας''

Γιά μια στιγμή επίστεψα ,ότι ίσως και να σε είχα χάσει

και βγάναν λεπίδια του Χρόνου τα λεπτά

με γλυκοχαρακώναν..

όπου άνοιξες πάλι την πόρτα της φυγής 

αυτήν που είχες εμπάσει..

να θες να μην ξανάρθεις..

ενώ τα μάτια σου έλεγαν..

''δεν θα σε ξαναφήσω μόνο πιά..

την μπλούζα σου  έχω ράψει..

                                                          ''Της ΑγιαΦωτιάς''

Ξύπνα ..τ'αστέρια είναι χαμός

κι ανασηκώθηκα κι έγειρα στους αγκώνες το κορμί,το παθιασμένο απ' τον λίβα τον καφτό

καίκαιγε ακόμα η δικιά μου η φωτιά και μιάλλη παραπέρα..

ο παφλασμός ,της θάλασσας τα κύματα...κι αυτός πυρωτικός

και φλέγομαι..

τα χέρια μου στα βότσαλα κρυμμένα

χέρια βαστούν μαντηλια ιδρωμένα

κοιτώ τον μαύρο ορίζοντα, ξυπνώ.. τ'αστέρια είν' χαμός

μιά με το ζόρι Υπάρχω, να έβγω απ' τον Λαβύρινθο ποθώ

Θεέ μου μούδωσες   του  'Ονείρου το αληθινό μυρωδικό

(το λεπτεπίλεπτο άρωμα της ανταύγειας του κορμιού σου)

σαν ένα αστέρι κι αυτό

Φλεγόταν πλάι μου...