''Της ΑγιαΦωτιάς''

Ξύπνα ..τ'αστέρια είναι χαμός

κι ανασηκώθηκα κι έγειρα στους αγκώνες το κορμί,το παθιασμένο απ' τον λίβα τον καφτό

καίκαιγε ακόμα η δικιά μου η φωτιά και μιάλλη παραπέρα..

ο παφλασμός ,της θάλασσας τα κύματα...κι αυτός πυρωτικός

και φλέγομαι..

τα χέρια μου στα βότσαλα κρυμμένα

χέρια βαστούν μαντηλια ιδρωμένα

κοιτώ τον μαύρο ορίζοντα, ξυπνώ.. τ'αστέρια είν' χαμός

μιά με το ζόρι Υπάρχω, να έβγω απ' τον Λαβύρινθο ποθώ

Θεέ μου μούδωσες   του  'Ονείρου το αληθινό μυρωδικό

(το λεπτεπίλεπτο άρωμα της ανταύγειας του κορμιού σου)

σαν ένα αστέρι κι αυτό

Φλεγόταν πλάι μου...