Ένα πρωινό με λαμπρό Ήλιο ,ξεκίνησα να πάω να ιδώ την πέτρα του Φιλάρετου

μόλις επέστρεψε αυτός απ' τις Ινδίες κι όλο την χαρχαλούσε στην παλάμη του

κι εσκέφτονταν πως ίσως και νάτανε ρουμπίνι

κατά πως 'κείνος είχε κρίνει..

μετά έφυγα

γιατί με συνεπήρε λυπηρά μιά σκέψη για την Πατρίδα μου

την φωτεινή ολονώνε μας την Πέτρα

με τ'αγιασμένα πετραδάκια της..

aqua marine..η Πέτρα του Φιλάρετου

τα χαλικάκια της..

και σκαρφάλωσα ψηλά στην Πεντέλη

να δώ την Ζέα , να δώ την Θάλασσα

να ξεχαστώ ,γιά ότι με κόφτει ,γιά ότι με στεναχωρεί

να μην με νοιάζει 

αφού  οι Πούστηδες μολύναν 

εκείνο πού την  Μνήμη μας αγιάζει..

Σημείωσις                                                                                                                                                                                                      Η λέξη πούστης αναφέρεται σε αυτόν πού είναι στην Ψυχή πούστης

,