Κοίταξα το συντριβανάκι

δώρο του φίλου μου του Χάρη

σαν πρωτοέμπαινα σ΄ εκείνο το μακρύ της θλίψης το δρομάκι

τι κι αν τον τοίχο πίσω μου, στο χρώμα του Ουρανού τον έβαψα τα μάτια ν'αναπαύσει

τι κι αν το γιόμιζα νεράκι(με ρεύμα ηλεκτρικό λειτούργαε το ζεν συντριβανάκι)

ήρθε η στιγμή που μέσα μου την είχα προδιαγράψει

όπου έπαψε , εσίγησε ο ήχος του                                                                                                                 το κελαρυσματάκι

έγινε αιτία κι αφορμή

απότιστες τις αναμνήσεις ν'αφήνει..

 αφού το Ζεν συντριβανάκι δεν βγάνει πιά νερό,

 άφετ' Όνειρο να έβρει μόνο του  την εχαμένη Κρήνη

πάντοτε να διψάει..

αν θές

Αθάνατο νερό να  πίνει..