Άφησα τα παραθύρια μ' ανοιχτά στ' αγέρι δροσοχάδι

όπου κι αν στρέψω το βλέμμα σαν θωρώ, τα φώτα τάσβηνε ένα χέρι κάθε βράδυ

φέρνω ένα γύρο στο παλιό το χώλ, απ' αυτό που λένε σκυριανό τραπέζι

είναι το βήμα μου απερίσκεπτο ,δεν το βαστώ

κι ειν' το χαλί στο πάτωμα το μισοδιπλωμένο , στο παραλίγο να έσπαγα το γαλάζιο μπώλ

γρήγορα σκύβω κι επρόκανα και σώνω,μια τελευταία φευγαλέα ματιά

σ'όλους αυτούς που με κοιτούν απ' το περβάζι

μα δεν με βλέπουν

να θέλω 'γω  έ τώρανες να τους μιλώ

κι ας μην μ'ακούν

άφησα τα παραθύρια μ' ανοιχτά 

τα λόγια μου τα τρώει το σκοτάδι