Είναι ένα όν,

 'μπουσούλαγε τυφλό μέσα στο σκότος

, τον ξένο μόχθο οσμίστηκε

 νυχτόβιο παλεύει

με ό τι όπλο του έδωκε ο Πλάστης ,το γένος του

πιστά να θεραπεύει

Και είναι ετούτη η στιγμή ,μονάχη και ερημική

όπου ως και ο Ποιητής το χείλι δεν σαλεύει

γιατί ψηλά αν πετάει ο Αητός, γλυκά αν λαλεί το αηδόνι

τρόπο δεν έχει, δεν έχει οιρμό

γιά να το τραγουδήσει 

είναι η στιγμή  να γεύεται και ο φτωχός

την   ομορφιά όπου ο Θεός  έχει του χαρίσει

έτσι του Κόσμου τα όντα όλα γνοιάζονται

'τα οπού ζούν την 'μέρα

κι άλλα 

άμα δεν γίνεται αλλοιώς ,ύπουλα παραμέρα

παραφυλάν την σιγουριά

(κορδώνει, καμαρώνει)

γλύτωσε μιά  ,γλύτωσε δυό

ξεθάρρεψε..να !! το σχοινί τεντώνει..

Δείξμου το Τέλος του ουρανού..

Πές...που η ματιά τελειώνει..

ότι κι αν είσαι.Φράγκος 'η Ρωμηός

είναι η Ελπίς 'τη που γεννά 'κείνο που εσε 'κυκλώνει'..

Αυτή...κι αν το εννόησες

άλλη η γενιά  ο ποντικός ...άλλη το χελιδόνι..