Μια χαραμάδα ειν΄η ηδονή

της λήθης την πόρτα ανοίγεις εσύ

μικρό κορίτσι πού παίζεις στην αυλή

γλυστρούν τα χαλίκια μην τρέχεις πολύ

ιδρώτας,παιχνίδι ,ιδρώτας και φώς

από το στόμα μου ‘εβγαινε του Μάντη ο αχνός

ειν΄τα μελλούμενα θολός υδρατμός,πού

τα εχάραξα

πάνω στο τζάμι

σαν σήματα μόρς