'Τής Μίννας'' 

Φιγούρα μοναχή , γυναίκα μόνη

ελύθη στον λαιμό σου το μαντήλι                                                                                                                        

μέσα στην νύχτα,μέσα στην βροχή

τ’άφησες ν’ανεμίζει

 

ολολυγμούσες χάνονται οι παλιές αγάπες στού χρόνου την αχλή

κι είναι το «χάσιμο» αυτό, πού μας κεντρίζει

 

Νοιώθω στο μέτωπο..

σάν μια σταγόνα ,επάνω του,εστάθηκε η Στιγμή

και είναι βέβαιο πως δεν ξαναγυρίζει