"Τα όνειρα που επροδωσα με τόση ανημπορία ,γιατί είμαι 'γώ ,που άφηκα 'ρίζα στυγνή, νάνθίσει τούτη η ιδιομορφία Δεν τηνε εξεπάτωσα ,πως πρέπει δεν νοούσα και της καρδιάς μου μαύρισε τον ουρανό ,'κει που ψηλά επετούσα Και εκόπηκα .. και επέρασε καιρος πολυς οσότου απαντήσω,της θλίψης μου το ερώτημα, 'κείνο ήταν που ρωτούσα Καί θυμήθηκα .. δεν πίστευα σε τίποτα καί πίστεψα τα Πάντα, Γιατί,μού έδωκαν την Δύναμη Τρανή, μαζί με υπεροψία Ω ..πόση λάμψη, ημέρα γιορτινή.. αισθάνθηκα το δίλημμα μεσ' την ισορροπία Και άθελά μου χάθηκα... εκείνος με αποπήρε, ήταν ο Δρόμος ..δεν είχα επιλογή, ούτε ξέρω αν με σώνει Καί πάω.. βήμα το βήμα, μαθαίνω να τον αγαπώ... το βήμα το υποφέρω

Στάλθηκε πριν από 5