8

Θυμάμαι ένα απόγευμα απομιμήθηκα έναν κατακρημνισμό, μια πανωλεθρία

γερμένος στο δεξί μου χέρι επάνω  ένοιωθα..ότι δεν είχα τρόπο να γλυτώσω απ’αυτόν

κι έτσι κοιτούσα πίσω απ’τα στόρια,

έναν διαβάτη κι όλα τα μαύρα ταξί να στρίβουν,στην γωνιά του δρόμου..

και τον άδειο τηλεφωνικό θάλαμο