Μιαμέραμέριμνη με λίγο συννεφιά,επήρα τον ηλεκτρικό για το Θησείο

κεκαθημένος όπως πάντοτε σε μια γωνιά

να φεύγω ένοιωθα , να φεύγω μακριά

και κοίταξα στα χέρια μου δυό ράγες, να δώ το παρελθόν

οπού όλοι μαζί εσυρόμαστε ,όλοι μαζί

σαν νάταν το λοιπόν ,το παρελθόν παρόν

για να με πιάσουν όμορφα γέλια και φρικτά

κι ακόμα..

τόσο κοντά το παρελθόν..

κι ειν’ το Θησείο πέραν…